به امام حسن و امام حسين - مردمى صاحب سلاح و جنگجو بشمار مىرفتند - دقت كنيد - . ( 1 ) و باز همين‌ها پاسبانان « زياد بن أبيه » بودند كه در حدود سال 51 هجرى آن فجايع را نسبت به شيعه مرتكب شدند و خلاصه ، اينها از افرادى محسوب مىشدند كه در برابر مزد ، به هر جنايتى تن در ميدهند و غالبا اتباع و اطرافيان مردم صاحب قدرت و شمشير برنده‌ئى در دست جباران مقتدر بشمار مىرفتند . بر اثر استقبالى كه اين عده از فتنه‌ها و حوادث مختلف كوفه در قرن اول هجرى كرده بودند ، بتدريج بر قدرت و شوكت آنان افزوده شده و كارشان چنان بالا گرفته بود كه شهر كوفه را به آنان نسبت ميدادند و مىگفتند : « كوفه‌ى الحمراء » . در بصره نيز عده‌اى از اولاد بردگان و موالى سكونت داشتند . زياد - كه در آن هنگام حاكم بصره بود - از قدرت آنان بيمناك شد و در صدد قلع و قمع آنان برآمد ولى « احنف بن قيس » او را از اين كار بازداشت . برخى از نويسندگان معاصر ، بغلط اين عده را از شيعه دانسته‌اند . حال آنكه ايشان نه تنها كوچكترين شباهتى به شيعيان نمىداشتند ، كه از خطرناكترين دشمنان شيعه و پيشوايانشان بودند . نميتوان انكار كرد كه ممكن است در ميان آنها افرادى معتقد به مرام شيعه وجود داشته‌اند ولى همه را نميتوان به عده‌ى ناچيزى قياس كرد . ( 2 ) در كنار اين عناصر مخالف ، شيعيان حسن قرار داشتند كه از لحاظ تعداد ، در مركز حكومت على از ديگر گروهها بيشتر بودند . در ميان اين